ECJbX0hoe8zCbGavCmHBCWTX36c

Φίλες και φίλοι,

Σας καλωσορίζω στην προσωπική μου ιστοσελίδα «Περί Αλός» (Αλς = αρχ. ελληνικά = η θάλασσα).
Εδώ θα βρείτε σκέψεις και μελέτες για τις ένδοξες στιγμές της ιστορίας που γράφτηκε στις θάλασσες, μέσα από τις οποίες καθορίστηκε η μορφή του σύγχρονου κόσμου. Κάθε εβδομάδα, νέες, ενδιαφέρουσες δημοσιεύσεις θα σας κρατούν συντροφιά.

Επιβιβαστείτε ν’ απολαύσουμε παρέα το ταξίδι…


Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου
Συγγραφεύς - Ερευνήτρια Ναυτικής Ιστορίας




Τρίτη 16 Αυγούστου 2022

Ο Τζόρτζ Κόχραν στην οικία του Κανάρη στην Αίγινα

 

Ο Τζόρτζ Κόχραν στην οικία του Κανάρη στην Αίγινα

Περί Αλός

 

Το παρόν αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο:
Τζορτζ Κόχραν, Περιπλανήσεις στην Ελλάδα,
τ. Α΄, Ισμήνη-Λουίζα Ταμβακάκη (μτφρ.),
Alphatrust, Κηφισιά 2020: σσ. 81-85.

Οικία του Κανάρη στην Αίγινα. ΦΩΤΟ: Κ.Ε. Ιωαννίδου, Περί Αλός.

Όταν ο αξιότιμος κύριος George Cochrane, συγγενής του Ναυάρχου Thomas Cochrane, επισκέφθηκε την Ελλάδα έγραψε το δίτομο έργο «Wanderings in Greece» [1] πλημμυρισμένο από έντονα φιλελληνικά αισθήματα. Στο έργο αυτό αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στην επίσκεψή του στην οικία του Κανάρη στην Αίγινα τον Ιούνιο του 1826:

 «Προτού αφήσω την Αίγινα, αποφάσισα να επισκεφθώ τον γενναίο Κανάρη. Ο καπετάνιος που με είχε φέρει ρώτησε που θα τον βρούμε και του είπαν πως ο Κανάρης θα βρισκόταν σ΄ ένα καφενείο που το έλεγαν «Αθηνά». Προχώρησα αμέσως προς τα εκεί και μπαίνοντας ο καπετάνιος κοίταξε γύρω και σύντομα ανακάλυψε τον παλιό του αρχηγό. Αγκαλιάστηκαν αμέσως και μετά από μερικές ερωτήσεις ο καπετάνιος με σύστησε σαν έναν άνθρωπο που ήθελε πολύ να γνωρίσει κάποιον ξακουστό. Ο Κανάρης ήρθε, με πήρε εγκάρδια από το χέρι και μου είπε πως χαιρόταν που με γνώρισε. Συγχρόνως είπε στον καπετάνιο πως θα ήθελε να μου γνωρίσει την οικογένειά του. 

Ο Κωνσταντίνος Κανάρης (c. 1793 – 1877). 
Φωτογραφικό Αρχείο Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, Αθήνα.


Συνεπώς βγήκαμε από το καφενείο μαζί. Ο Κανάρης είναι πολύ μικρόσωμος και όλα τα χαρακτηριστικά του είναι μικροκαμωμένα. Η μύτη του είναι λίγο ανασηκωμένη και του δίνει έναν αέρα ψύχραιμου και αποφασισμένου ανθρώπου. 

Παρατηρώντας ωστόσο τη σεμνή συμπεριφορά και στάση του, δεν θα πίστευε κανείς πως αυτός ο άνθρωπος είχε προκαλέσει τόσο τρόμο στους Τούρκους όσο κανένας άλλος Έλληνας. Στο κεφάλι του είχε τυλιγμένο ένα παράξενο σκουφί που φοράνε στο νησί του – για την ακρίβεια ένα μακρύ κόκκινο φέσι. Οι Έλληνες των άλλων νησιών φορούν φέσι κολλητό στο κεφάλι, όμως οι Ψαριανοί φορούν το δικό τους, που είναι πολύ μακρύ και κρέμεται πίσω. 

Περπατήσαμε πέντε λεπτά και φτάσαμε στην κατοικία αυτού του διάσημου άνδρα. Ήταν μια μικρή ξύλινη κατασκευή, κάπου έξι επί έξι μέτρα, και είχε τρία ή τέσσερα δωμάτια. Το δωμάτιο όπου μπήκαμε ήταν σε μέγεθος το μισό σπίτι, γιατί ο Κανάρης είχε πολλούς επισκέπτες. Η γυναίκα του μια όμορφη Ψαριανή, έγνεθε βαμβάκι, όπως ήταν το συνήθιο των Ελληνίδων. Μόλις μπήκε ο άνδρας της, σηκώθηκε και με σύστησαν σ΄εκείνη. Με υποδέχθηκε με ανώτερο τρόπο και με τον αέρα μιας γυναίκας συνηθισμένης στη καλή κοινωνία. Αφού με καλωσόρισε αποσύρθηκε σε μια μικρή κόγχη και μου έφτιαξε ένα ποτήρι δροσερή λεμονάδα με τα χέρια της. Στο μεταξύ ένας υπηρέτης έφερε πίπες. 

Δέσποινα Κανάρη (Μανιάτη) αγωνίστρια
της Επανάστασης του 1821 από τα Ψαρά
και σύζυγος του Κωνσταντίνου Κανάρη.
ΦΩΤΟ: Wikipedia.

Συζήτησα με τη σύζυγο του Κανάρη μέσω του καπετάνιου. Βρήκα τη συζήτηση μαζί της τόσο ευχάριστη όσο και την εμφάνισή της. Οι Ψαριανές μοιάζουν με τις αρχαίες Ελληνίδες (όπως δηλαδή τις φανταζόμαστε εμείς) όσο καμμία άλλη Ελληνίδα. Τα σκούρα γαλάζια μάτια και οι μακριές βλεφαρίδες είναι το χαρακτηριστικό των Ψαριανών γυναικών. Η σύζυγος του Κανάρη είχε αυτά τα χαρακτηριστικά σε εξαιρετικό βαθμό, με ένα δέρμα αλαβάστρινο. Στο κεφάλι φορούσε ό,τι οι συμπατριώτισσές της, αλλά όχι σαν τις Υδραίες. Είχε τυλιγμένα δύο μακριά κομμάτια διάφανο λευκό ύφασμα, που έπεφταν πίσω σαν μιας Αγγλίδας νύφης. Το αγοράκι τους, που ήταν περίπου έξι χρονών, ήρθε κοντά μου, κάθισε στα γόνατά μου, μου πήρε από το χέρι το τρίκοχο καπέλο κι είπε πως θα ήθελε να γίνει στρατιώτης και περπατούσε κορδωμένος στο δωμάτιο με το καπέλο στο κεφάλι. 

Ανδριάντας του Κωνσταντίνου 
Κανάρη στη Κυψέλη, Αθήνα. Έργο του
Λάζαρου Φυτάλη (1831-1909).

Ο εξαιρετικός αυτός μικρός έμαθα πως τώρα βρίσκεται στη στρατιωτική σχολή στο Μόναχο, υπό την ιδιαίτερη προστασία των Βασιλέων της Ελλάδος και της Βαυαρίας. Αφού έμεινα κάπου μισή ώρα με αυτούς τους ενδιαφέροντες ανθρώπους, σηκώθηκα να φύγω, όταν ο Κανάρης μου έσφιξε φιλικά το χέρι. Ο ίδιος και η σύζυγός του εξέφρασαν την επιθυμία να τους επισκεφθώ ξανά όποτε έρθω στην Αίγινα» [2].

ΠΗΓΗ: Περί Αλός https://perialos.blogspot.com/2022/08/blog-post.html

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] George Cochrane, Wanderings in Greece, Τόμοι 1-2, H. Colburn, 1837.

[2] Απόσπασμα από το βιβλίο: Τζορτζ Κόχραν, Περιπλανήσεις στην Ελλάδα, Τόμοι Α΄, Μετάφραση Ισμήνη-Λουίζα Ταμβακάκη, Alphatrust, Κηφισιά 2020: σσ. 81-85.

 

Τρίτη 17 Μαΐου 2022

Η ναυτική αιώρα

 

Η ναυτική αιώρα

Περί Αλός

Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου

Συγγραφεύς – Ερευνήτρια Ναυτικής Ιστορίας


Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ

Αθήνα, Ε.Α.ΑΝ./ΓΕΝ: 2022 τ. 1.061 (ΑΠΡ), σσ. 74-76.

 

 

Βρετανικό Θωρηκτό HMS Rodney
ΦΩΤΟ: Imperial War Museums
Admiralty Official Collection
A 166 By R.G.G. Cootes


Η πρώτη αιώρα στην ιστορία

Αν και είναι δύσκολο να τοποθετήσουμε με χρονολογική ακρίβεια την πρώτη αιώρα, με την σύγχρονη μορφή που γνωρίζουμε, καθώς τα αρχαιολογικά ευρήματα είναι πολύ περιορισμένα, εντούτοις θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε φως στις πρώτες επιχειρήσεις κατασκευής κρεμαστού κρεβατιού. Οι περισσότεροι τοποθετούν τις απαρχές της στις Δυτικές Ινδίες όπου ο Κολόμβος τις μετέφερε στην Ευρώπη [1]. Ωστόσο αν ανατρέξουμε σε αρχαία κείμενα θα βρούμε ότι κρεμαστά κρεββάτια είχαν κάνει την εμφάνισή τους από τότε. Ο Πλούταρχος μας πληροφορεί ότι ο Αλκιβιάδης είχε τόσο πολύ συνηθίσει στην τρυφηλή ζωή που δεν μπορούσε να κοιμηθεί στα καταστρώματα των πλοίων αλλά σε κουνιστά κρεββάτια από στρώματα:

«Ἐν δὲ τοιούτοις πολιτεύμασι καὶ λόγοις καὶ φρονήματι καὶ δεινότητι πολλὴν αὖ πάλιν τὴν τρυφὴν τῆς διαίτης καὶ περὶ πότους καὶ ἔρωτας ὑβρίσματα, καὶ θηλύτητας ἐσθήτων ἁλουργῶν ἑλκομένων δι᾽ ἀγορᾶς, καὶ πολυτέλειαν ὑπερήφανον, ἐκτομάς τε καταστρωμάτων ἐν ταῖς τριήρεσιν, ὅπως μαλακώτερον ἐγκαθεύδοι, κειρίαις, ἀλλὰ μὴ σανίσι, τῶν στρωμάτων ἐπιβαλλομένων, ἀσπίδος τε διαχρύσου ποίησιν οὐδὲν ἐπίσημον τῶν πατρίων ἔχουσαν» [2].

Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στις ιατρικές συμβουλές του περιγράφει ότι ο αρχαίος Έλλην φυσιολόγος και ιατρός Ασκληπιάδης (1ος αι. μ.Χ.) πρότεινε ότι η αιώρα βοηθούσε στην ηρεμία και στον καλό ύπνο των ασθενών[3]. Το ίδιο υποστήριζε για τον Ασκληπιάδη και ο Ρωμαίος εγκυκλοπαιδιστής Aulus Cornelius Celsus (25 π.Χ. – 50 μ.Χ.) στο έργο του De Medicina. Αναφέρει ότι κρεμώντας τα κρεββάτια (isuspendendo lectulos) θα μπορούσε να μειώσει τις ασθένειες ή να βοηθήσει τους ασθενείς στις αϋπνίες.

«alia quoque blandimenta excogitabat, iam suspendendo lectulos, quorum iactatu aut morbos extenuaret aut somnos adicieret, iam balneas avidissima hominum cupidine instituendo et alia multa dictu grata atque iucunda, magna auctoritate nec minore fama»[4].

 

Μελετητές, όπως ο Sven Loven, πιστεύουν ότι οι Αραουάκοι (Arawak) μία από τις φυλές των ιθαγενών λαών των Δυτικών Ινδιών, ήταν οι πρώτοι που ανέπτυξαν την αιώρα. Την έπλεκαν από μανιόκα [5], φλοιό, αγαύη (σιζάλ) ή ίνες βάτου. Η ομάδα των Αραουάκων, οι Taíno, χρησιμοποίησαν πρώτη ύλη το βαμβάκι για την κατασκευή της. Στη συνέχεια, μια άλλη ομάδα ιθαγενών, οι Caribs, έφεραν την βαμβακερή αιώρα στις Μικρές Αντίλλες[6]. Όταν ο Χριστόφορος Κολόμβος είδε για πρώτη φορά αιώρα το 1492 πήρε αρκετές στο ταξίδι του και τις έκανε γνωστές στην Ευρώπη [7]. Το 1505, ο Amerigo Vespucci έγραψε πληροφορίες για το πώς οι ιθαγενείς «κοιμούνται σε αιώρες από βαμβάκι, αιωρούμενες στον αέρα, χωρίς κανένα κάλυμμα»[8]. Δεν άργησε σιγά-σιγά αυτός ο διασκεδαστικός τύπος κρεβατιού να εξαπλωθεί ευρέως και να αποτελέσει, μεταξύ άλλων και είδος ναυτικού εξοπλισμού.

 

Η ναυτική αιώρα

 

Αν και η πρώτη εμφάνιση της ναυτικής αιώρας ως ιδέα για κρεμαστό κρεβάτι σε πλοίο φαίνεται να ανήκει στον Αλκιβιάδη, δεν έχουμε όμως έκτοτε κάποια άλλη αναφορά για κρεμαστή κλίνη. Ενδεχομένως κάτι τέτοιο να μην  ήταν αποδεκτό από τους αρχαίους Έλληνες, να μην ταίριαζε με τη σκληρή ναυτική εκπαίδευση στις τριήρεις, με το γενναίο πνεύμα της εποχής και εν γένει με το ήθος τους. Από την άλλη πλευρά, αν υποθέσουμε ότι η περιγραφή στο αρχαίο κείμενο αποτελούσε απλώς  μια «λογοτεχνική» υπερβολή του Πλουτάρχου τότε ίσως η ιδέα μιας τέτοιας κατασκευής να ανήκει, σε τελική ανάλυση, στον Πλούταρχο.  Ελλείψει αρχαιολογικών ευρημάτων και κειμένων για χρήση αιώρας σε πλοίο θα πρέπει να περιοριστούμε σε αναφορές από αρχεία του 16ο αιώνα και μετέπειτα.

Ο Άγγλος στρατιωτικός και εξερευνητής Sir Walter Raleigh, αναφέρει ότι το 1595 έχουμε την πρώτη επίσημη καταγραφή για αιώρες στα πλοία του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού (Royal Navy) τις οποίες δεν αποκαλούσαν «hammock» ούτε «hamacoes» αλλά «hanging cabbons or beddes». Το 1597 το Βασιλικό Ναυτικό (R.N.)παρήγγειλε τριακόσια τόπια καραβόπανο για να κατασκευαστούν αιώρες[9].

Το 1605, ο John Nicholl, ένας ναυτικός ενώ βρισκόταν στη Γουιάνα, εξήγησε πώς αυτός και οι άλλοι ναύτες θα αγόραζαν αιώρες από ιθαγενείς του Νέου Κόσμου. Αναφέρει επίσης πως τις αιώρες τις κατασκεύαζαν οι γυναίκες των ιθαγενών από βαμβάκι και πως αυτές τους προστάτευαν από τα ενοχλητικά τσιμπήματα των κουνουπιών [10]. Έκτοτε η αιώρα χρησιμοποιείτο στα περισσότερα πλοία του Βασιλικού Ναυτικού (R.N.) και η ζήτησή της  αυξανόταν. Πληροφορούμαστε ότι το 1624, ένας στόλος 3.000 ανδρών έλαβε 300 αιώρες[11].

Στη ναυτική ορολογία θα πρέπει η αιώρα ως «hammock» να εισήλθε στα βρετανικά λεξικά γύρω στον 17ο αιώνα. Ο Άγγλος λεξικογράφος Elisha Coles γράφει στο λεξικό του το 1692: Hammocks, hanging shipbeds [12], ενώ το 1769 ο Falconer παρέχει περισσότερες λεπτομέρειες τόσο στην περιγραφή όσο και στη χρήσης της[13].


William Falconer, An universal dictionary of the marine, 
London, Printed for T. Cadell, 1769. Αρχείο: Περί Αλός


Άγνωστο παραμένει πότε έγινε χρήση της αιώρας στα ελληνικά πλοία. Ως όρος εμφανίστηκε αργά, στα μέσα του 19ου αιώνα, ενδεχομένως γιατί στη θέση του ήταν σε χρήση η λέξη «μπράντα». Αυτό ήταν αποτέλεσμα της  επικρατούσας ναυτικής ορολογίας κατά την Επανάσταση η οποία ήταν ένα κράμα κυρίως από οθωμανικούς και δυτικούς όρους. Για την χρήση μιας έγκυρης και αμιγούς ελληνικής ναυτικής ορολογίας εκδόθηκε το 1858 το «Ονοματολόγιο Ναυτικό» από τον Λεωνίδα Παλάσκα, Αλέξανδρο Κουμελά και Φίλιππο Ιωάννου. Στην πρώτη σελίδα φιλοξενεί το Βασιλικό Διάταγμα της 1ης Οκτωβρίου του 1858 το οποίο γνωστοποιεί μεταξύ άλλων:  «παραγγέλομεν νὰ μεταχειρίζεσθε τὸ ἑξῆς ν τοῖς ἐπισήμοις ἐγγράφοις τος ἐν αὐτῷ κατακεχωρισμένους λληνικοὺς ὅρους ἀντ τῶν κοινοβαρβαρικῶν καὶ τῶν ἄλλων ἄχρι τοδε σφαλμένως εἰσαχθεντων Ἑλληνικν». Στην προσπάθεια λοιπόν να εκτοπισθεί ο ιταλικής προελεύσεως όρος «μπράντα» αναφέρει το ονοματολόγιο για την αιώρα: «Α αῶραι, les hamacs, αἱ μπράνταις, hammocks»[14]. Παρόλα αυτά στο εμπορικό ναυτικό η «μπράντα» παρέμεινε για πολλά χρόνια στη καθημερινή ζωή των ναυτικών: «οἱ θερμαστάδες εἶχαν κρεμάσει τὶς μπράντες των καὶ ἦσαν πεσμένοι μέσα νὰ κοιμηθοῦν»[15].

 

Στις αρχές του 20 αιώνα ο όρος «αιώρα» δεν περιορίζεται στα εξιδεικευμένα – ναυτικά λεξικά αλλά περνάει σιγά σιγά και στην γενική λεξικογραφία. Στο Ελληνογαλλικό λεξικό του Αντωνίου Ηπίτη του 1908 διαβάζουμε για την αιώρα: «κρεμαστὴ κλίνη τοῦ ναύτου, κοινῶς ἡ μπράντα (καὶ αἱ παρόμοια), brancle, n.m.ou hamac;. Αἱ αιώραι το πλοίου (τῶν ναυτῶν), les hamacs, εἶνε κλίναι κρεμασταὶ  ἐξ ὀθόνης πρὸς κατάκλισιν τῶν ναυτῶν∙ ἐν ὥρᾳ μάχης αἱ αἰώραι (μπράντες) συνεσκευασμέναι μετὰ τῶν στρωμνῶν ἀποτελοῦσιν εἶδος ὀχυρώματος κατὰ τῶν βολῶν τῶν ἐλαφρῶν πυροβόλων ὅπλων»[16].

 

Ναύτης δένει την αιώρα του στο θωρηκτό του Βασιλικού 
Ναυτικού (RN) HMS Rodney, 1940. ΦΩΤΟ: Imperial 
War Museums, Admiralty Official Collection, 
A 166. By R.G.G. Cootes.

Η αιώρα εξυπηρετούσε πολύ τους ναυτικούς σε εμπορικά ιστιοφόρα και πολεμικά πλοία. Καθώς η κίνησή της συντονιζόταν με εκείνη του πλοίου εξασφάλιζε την σταθερή θέση του ναύτη σε αυτήν ο οποίος ήταν τυλιγμένος σαν σε κουκούλι. Έτσι κατά την διάρκεια ισχυρών κλυδωνισμών δεν κινδυνεύει να πεταχτεί στο πάτωμα. Πριν από την χρήση της, οι ναυτικοί συχνά τραυματίζονταν και μερικές φορές σκοτώνονταν καθώς έπεφταν από τα κρεβάτια τους ή τους χώρους που άπλωναν τα κλινοσκεπάσματά τους. Επίσης, οι αιώρες δεν καταλαμβάνουν τόσο χώρο στο σκάφος όσο οι κουκέτες. Πριν την εισαγωγή της στα πλοία, για χρόνια, οι ναυτικοί ήταν ξαπλωμένοι σε σάκους, σε σωρούς από άχυρα, σε σεντούκια ή σε σπάνιες περιπτώσεις σε στρώμα από τρίχες αλόγου. Τα σεντόνια/κλινοσκεπάσματα που χρησιμοποιούσαν λερώνονταν εύκολα και η τρομερή μυρωδιά δεν μπορούσε να καλυφθεί. Τα μικρόβια μετέτρεψαν αυτούς τους χώρους ύπνου σε χώρους αναπαραγωγής για τις χειρότερες ασθένειες. Ακόμη και οι γυμνές σανίδες αποδείχτηκαν με τον καιρό τρομερά επικίνδυνες για ύπνο [17].

Η αιώρα έγινε με τον καιρό σημαντικό μέρος του εξοπλισμού των ανδρών. Κάθε ναύτης όφειλε να διατηρεί καθαρή και σε καλή κατάσταση την αιώρα του και κυρίως να είναι έτοιμος όποτε κληθεί να την δέσει και να την μεταφέρει. Το 1744 μια διαταγή του HMS Leopard κατά την οποία μια ομάδα ναυτών έπρεπε να μεταφερθούν σε άλλο πλοίο, έγραφε μεταξύ άλλων ότι οι άνδρες αυτοί έπρεπε να πάρουν μαζί τους μόνο τις αιώρες τους [18].

Στα πλοία του Νέλσονος υπήρχαν οι άνθρωποι που καλούνταν "hammock men" και ήταν συνήθως ηλικιωμένοι ναυτικοί ή πεζοναύτες οι οποίοι έναντι κάποιου πενιχρού φιλοδωρήματος, όπως για παράδειγμα το ποσό ενός ποτηριού γκρογκ, είχαν επιφορτιστεί με την ευθύνη να απλώνουν/μαζεύουν και να καθαρίζουν τις αιώρες των νεαρών αξιωματικών. Σε περίπτωση που ο  "hammock man" επιθυμούσε παραπάνω ποτήρι γκρόκ ή καπνό, έπλενε μερικές φορές τα πουκάμισα του νεαρού κυρίου ενώ βρίσκονταν εν πλω[19]. Κάθε μέλος πληρώματος είχε δύο αιώρες, τη μία σε χρήση και την άλλη καθαρή. Οι αιώρες καθαρίζονταν μία φορά την εβδομάδα και για να την στεγνώσουν την κρεμούσαν ανάμεσα στους ιστούς [20].


Αιώρα του HMS Victory ΦΩΤΟ: Amanda Slater. 
https://www.flickr.com/photos/pikerslanefarm/


Η αιώρα αγαπήθηκε πολύ από τους ναυτικούς. Ωστόσο δεν ήταν όλοι ευχαριστημένοι με τον ύπνο τους σε αυτήν. Πολλοί άνδρες τραυματίστηκαν στην προσπάθειά τους να ανεβούν ή να κοιμηθούν σε αυτήν, ενώ οι βετεράνοι συνήθως διασκέδαζαν βλέποντας την αγωνία των «πρωτόμπαρκων» ή «στραβόγιαννων», που προσπαθούσαν να ανεβούν στην αιώρα τους και έπεφταν από την άλλη πλευρά. Δυστυχώς δεν έλλειπαν και τα ανάλογα «καψόνια» όπου ορισμένοι έκοβαν τα σκοινιά της αιώρας και ο ανυποψίαστος ναύτης έπεφτε ξαφνικά από τη μία πλευρά [21].

 

Η αιώρα συντρόφευε τον ναύτη σε κάθε του στιγμή ακόμα και σε περιπτώσεις ναυαγίου μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και ως ατομικό σωσίβιο. Το 1879, ο Theodorus Mason του Αμερικανικού Ναυτικού, έγραψε μια ολόκληρη εργασία σχετικά με την χρήση και τους τύπους σωσιβίου σε όλα τα σκάφη. Επικεντρώθηκε σε μεγάλο βαθμό στη χρήση κλινοσκεπασμάτων και αιώρων ως σωσιβίων μέσων. «…Με το ανώτερο μέγεθός τους και τη μεγαλύτερη πλεύση τους, θα υποστήριζαν ένα άτομο στο νερό καλύτερα από ένα κοινό σωσίβιο… Αν αυτό το γεγονός ήταν γνωστό στους αξιωματικούς που πολέμησαν και βυθίστηκε το πλοίο τους θα είχαμε λιγότερες απώλειες». Ο Mason αναφέρεται επίσης στον Κυβερνήτη Cyprian Bridge του Βασιλικού Ναυτικού. Αυτός ανακάλυψε μετά από πειράματα ότι  η αιώρα αν μαζευτεί και δεθεί καλά μπορεί να βοηθήσει 7 άτομα να επιπλεύσουν για μερικά λεπτά και 4 άνδρες για μία σχεδόν ώρα [22].

 

Αιώρα ως σωσίβιο από το βιβλίο του Mason, 
The Preservation of Life at Sea, Νέα Υόρκη 1879: σελ. 8


Στη σύγχρονη εποχή, τα περισσότερα πληρώματα κοιμούνται σε μεταλλικές κουκέτες. Ο «χώρος» για την αιώρα τείνει να εξαφανιστεί. Σε ορισμένες περιπτώσεις, σε κάποιες παλιές φωτογραφίες και «στριμωγμένες» σε σελίδες παλαιών βιβλίων υπάρχουν οι αναμνήσεις τους.  Αναμνήσεις μιας εποχής όπου τα πλοία ήταν σχεδόν πολύ μικρά για τον αριθμό των ανδρών που ήταν επανδρωμένα. Τότε οι αιώρες πρόσφεραν μια τεχνολογία που επέτρεπε σε εκατοντάδες άνδρες να ζουν και να κοιμούνται άνετα σε εξαιρετικά δύσκολους και περιορισμένους χώρους. Τότε οι αιώρες επηρέαζαν κάθε πτυχή της ζωής των πληρωμάτων και σηματοδοτούσαν την αρχή και το τέλος της ημέρας τους.

ΠΗΓΗ: Περί Αλός https://perialos.blogspot.com/2022/05/blog-post.html

 

 

Σημειώσεις

[1] Bartolomé de las Casas,The Destruction of the Indies, 1542. Encyclopaedia Britannica, Sixth edition, London, 1823: σελ. 240.

[2] Πλούταρχος, Αλκιβιάδης, 16,1.

[3] Pliny the Elder, The Natural History, 26.8.

[4] Aulus Cornelius Celsus, De Medicina, 3.18.

[5] Μανιότη η εδώδιμος (Manihot esculenta).Κοινώς ονομάζεται κασάβα.

[6] Sven Loven, Caribbean Archaeology and Ethnohistory: Origins of the Tainan Culture, West Indies, Tuscaloosa: University Alabama Press, 2010: 27, 410, 457-458 στο Michele Panico, Hammock: A Maritime Tool (Master's Thesis, East Carolina University), December 2018: σελ. 13.

[7] Christopher Columbus, Personal Narrative of the First Voyage of Columbus to America: From a Manuscript Recently Discovered In Spain, translated by Samuel Kettell, Boston: T. B. Wait and Son, 1827: σελ. 50, 73.

[8] F. A. Ober, ed., Amerigo Vespucci, New York, Harper & Brothers, 1907: σελ. 181.

[9] Oppenheim, Administration of the Royal Navy, σελίδες 134, 299 και 500 στο: Massie R. Blomfield. “Hammocks and Their Accessories,” Mariner’s Mirror 1, no. 5, 1911: σελ. 144.

[10] REV. C. JESSE, “An Houre Glasse of Indian News," written by John Nicholl, Caribbean Quarterly, Vol. 12, No. 1 March 1966: σελ. 54.

[11] Oppenheim, A History of the Administration of the Royal Navy, 134, 197, 198, 232, 235, 299. Και Panico, 2018: σελ. 19.

[12] Elisha Coles, An English Dictionary, London, Petre Parker: 1692.

[13] William Falconer, An universal dictionary of the marine, London, Printed for T. Cadell, 1769.

[14] Λεωνίδας Παλάσκας, A. Kουμελάς και Φίλιππος Iωάννου, Oνοματολόγιον Nαυτικόν, Aθήνα 1858: σελ. 25.

[15] Κωνσταντίνος Φαλτάιτς, Ιστορίες του Ναυτικού, έκδοσις περιοδικού Ναυτική Ελλάς, 1931: σελ. 17.

[16] Αντωνίου Ηπίτη, Λεξικόν Ελληνογαλλικόν και γαλλοελληνικών, εν Αθήναις, 1908: τ. Α, λήμμα: αιώρα.

[17] https://www.abhaengen.com/en/history-of-hammocks (τελευταία ανάκτηση 14/2/2022)

[18] Michele Panico, Hammock: A Maritime Tool (Master's Thesis, East Carolina University), December 2018: σελ. 64.

[19] John Masefield, Sea life in Nelson's time, London, Methuen & co, 1905: σελ. 76-77.

[20] όπ, παρ. σελ. 132.

[21] Stephen F. Blanding, Recollections of a Sailor Boy Or, The Cruise of the Gunboat Louisiana, E.A. Johnson 1886: σελ. 52-53.

[22] Theodorus Bailey Myers Mason, The Preservation of Life at Sea, Νέα Υόρκη 1879: σελ. 8.



Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2022

Το Περί Αλός κλείνει τα 11!

 

Το Περί Αλός κλείνει τα 11!
 
Image credits: ririindriyani20071985
https://www.instagram.com/p/CCxcj7kHFZW/

Κλείνουμε 11 χρόνια πλεύσης στη Ναυτική Ιστορία.
Αγαπημένοι μου συνεπιβάτες σαν σήμερα στις 7 Φεβρουαρίου 2011 δημιούργησα το Περί Αλός με σκοπό να κρατήσω ζωντανές πτυχές της Ναυτικής Ιστορίας.
Εύχομαι από καρδιάς να είστε όλοι καλά, να ακτινοβολείτε από υγεία, γνώση και αγάπη!
Σας ευχαριστώ για την υποστήριξη και την αγάπη σας που όλα αυτά τα χρόνια απλόχερα προσφέρατε στο πνευματικό μου τέκνο.
 
 
Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου
Συγγραφεύς – Ερευνήτρια Ναυτικής Ιστορίας


Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2022

Μια ασυνήθιστη τιμωρία!

 

Μια ασυνήθιστη τιμωρία!

Περί Αλός

ΦΩΤΟ: http://usslsm51.com/

Στις αρχές του 1945, στον κόλπο San Pedro, Leyte, ο John Kann και ο Joe Sherrill τιμωρήθηκαν, λόγω δυσμένειας, με την ποινή να ξύσουν και να βάψουν τα πλευρά του οχηματαγωγού USS LSM-51. Οι δύο άνδρες θύμωσαν για την άδικη ποινή και αποφάσισαν να γράψουν στα πλευρά του σκάφους με πορτοκαλί αντισκωριακό χρώμα τη λέξη FOR SALE (Πωλείται). 

ΦΩΤΟ: http://usslsm51.com/


Είχαν συνεννοηθεί ότι σε περίπτωση που γίνονταν αντιληπτοί η ιδέα θα ήταν του  Joe ενώ αν ξέφευγαν του κινδύνου θα ήταν του John. 
Λίγες μέρες αργότερα ο Κυβερνήτης του σκάφους, Captain (Lt) J.O. Potts, έλαβε ένα μήνυμα από τον Διοικητή Task Group: - «Πόσα ζητάτε γιαυτό»?

 Ο Captain Potts δεν είχε ιδέα σε τι αναφερόταν και ζήτησε στον σηματοδότη να επαναλάβει το μήνυμα. Εκείνος απάντησε «πόσο κοστίζει»; Για άλλη μια φορά ο Captain Potts δεν κατάλαβε τι του ζητούσαν. «Επαναλάβετε το μήνυμα» στέλνει ξανά στον Διοικητή. Αυτή τη φορά η απάντηση έγραφε "Βλέπω το πλοίο σου ότι είναι προς πώληση. Πόσο κοστίζει"; Ο Captain Potts γεμάτος απορία επιβιβάστηκε στη βοηθητική λέμβο κωπηλάτησε προς στο πλάι και είδε το «FOR SALE». Όταν επέστρεψε στο σκάφος, ορκίστηκε ότι θα σκοτώσει το άτομο που ζωγράφισε αυτή την πινακίδα. «Δόξα τω Θεώ, κανείς δεν θυμόταν ποιος ήταν επικεφαλής κατά τον χρωματισμό, αφού κάθε μέρα ήταν διαφορετικό άτομο. Μετά από 50 χρόνια ανακαλύφθηκε ποιοι το έκαναν».



ΠΗΓΗ: http://usslsm51.com/

https://www.navsource.org/archives/10/14/14051.htm

ΦΩΤΟ: USS LSM-51 alongside Fort Drum in Manila Bay, 13 April 1945, during the assault on the fort. US National Archives photo # SC 205913, a US Army Signal Corps. photo now in the collections of the US National Archives.

Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2022

Κρυφό ερωτικό μήνυμα σε ναυτική κάρτ ποστάλ του 1915 και η «γλώσσα των γραμματοσήμων»

 

Κρυφό ερωτικό μήνυμα σε ναυτική κάρτ ποστάλ του 1915 και η «γλώσσα των γραμματοσήμων»

Περί Αλός

Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου

Συγγραφεύς- ερευνήτρια Ναυτικής Ιστορίας

 

ΦΩΤΟ: Tales from the Supply Depot – Collecting British Empire Militaria  https://talesfromthesupplydepot.blog

Η εικονιζόμενη καρτ ποστάλ απεικονίζει ένα υποτιθέμενο γερμανικό θωρηκτό με το σατυρικό όνομα «Stikphastz» (= κολλάει γρήγορα), αγκυροβολημένο και καλυμμένο με ζιζάνια και ιστούς αράχνης. Στην κορυφή αριστερά καθώς και στο κάτω μέρος υπάρχουν οι επιγραφές «The German Navy Take Root! ‘And the green grass grew around me boys’».

(μτφρ. Το Γερμανικό Ναυτικό βγάζει ρίζες, και το πράσινο γρασίδι φύτρωσε γύρω μου αγόρια).

Η εικόνα σατυρίζει το Γερμανικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό (Kaiserliche Marine) το οποίο κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου κράτησε τον Στόλο επιφανείας στους Ναυστάθμους[1], σε σύγκριση με το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό (Royal Navy) που έστειλε πλοία στη Βόρεια Θάλασσα και τον Ατλαντικό για να συμμετάσχουν σε επιχειρήσεις. Θα μπορούσαμε να γράφαμε πολλά αναλύοντας την συγκεκριμένη απεικόνιση αλλά η πίσω πλευρά της κάρτας φαίνεται ότι έχει το ίδιο ίσως και περισσότερο ενδιαφέρον.

ΦΩΤΟ: Tales from the Supply Depot – Collecting British Empire Militaria  https://talesfromthesupplydepot.blog

Την κάρτα έστειλε ένα κορίτσι, η Μέι στον πεζοναύτη Τζάκ, ο οποίος υπηρετούσε στο HMS Mars, ένα θωρηκτό προ-dreadnought του Βασιλικού Ναυτικού της κλάσης Majestic. Η κάρτα εστάλη κατά τον Φεβρουάριο του 1915 όπου το HMS Mars βρισκόταν στο Μπέλφαστ.

Αν παρατηρήσουμε το γραμματόσημο θα δούμε ότι είναι κολλημένο άτσαλα στην τόσο ευδιάκριτη θέση όπου θα έπρεπε να είχε κολληθεί.


ΦΩΤΟ: Tales from the Supply Depot – Collecting British Empire Militaria  https://talesfromthesupplydepot.blog

Αυτό, ωστόσο, μπορεί να ήταν σκόπιμο, καθώς υπήρχε μια «γλώσσα γραμματοσήμων» που χρησιμοποιούσαν οι νέοι εκείνη την εποχή για να μεταδώσουν κρυφά ερωτικά μηνύματα. Ανάλογα με την θέση του γραμματοσήμου (90 μοίρες δεξιά, ανάποδα, κλπ) υπήρχε μια αντίστοιχη φράση που ήταν γραμμένη σε μία κάρτα-οδηγό και δήλωνε την διάθεση ή τα αισθήματα του αποστολέα.


ΦΩΤΟ: Tales from the Supply Depot – Collecting British Empire Militaria  https://talesfromthesupplydepot.blog


Σύμφωνα με αυτόν τον οδηγό, ο παραλήπτης στη συγκεκριμένη κάρτα του Α΄ΠΠ, θα καταλάβαινε ότι η καρτ ποστάλ στάλθηκε με ένα φιλί.

Η συνήθεια να στέλνουν κάρτες με κωδικοποιημένη γλώσσα γραμματοσήμων ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα στην Μ. Βρετανία και εξαπλώθηκε ταχύτατα σε όλη την Ευρώπη και οι εταιρείες καρτ-ποστάλ συχνά έβλεπαν τον κώδικα ως μια εξαιρετική ευκαιρία να πουλήσουν περισσότερες καρτ-ποστάλ. Εκτύπωσαν εκατομμύρια από αυτούς τους οδηγούς μηνυμάτων γραμματοσήμων από τη δεκαετία του 1890 και μετά.


 Το εξώφυλλο του «Κώδικα για τη μετάδοση μυστικών μηνυμάτων 
μέσω της γλώσσας των γραμματοσήμων» του Τζορτζ Μπέρι. 1899.

Το 1899 τυπώθηκε «ο Κώδικας για τη μετάδοση μυστικών μηνυμάτων μέσω της γλώσσας των γραμματοσήμων» του Τζορτζ Μπέρι [2]. Εκτός από τον οδηγό του Μπέρι δεν υπήρξε ποτέ ένας κεντρικός οργανισμός που να τυποποιεί τον κώδικα από περιοχή σε περιοχή. Αυτό συνέβαλλε στο να δημιουργηθούν διάφορες παραλλαγές ή συμπληρώσεις του οδηγού με το πέρασμα του χρόνου. 


Συνέπεια τούτου δημιουργήθηκε σύγχυση σε όσους διέθεταν διαφορετικούς οδηγούς ή νεότερες εκδόσεις του. Έτσι, βλέπουμε ότι ορισμένοι οδηγοί ερμηνεύουν ότι ένα γραμματόσημο με στροφή 90º δεξιά σημαίνει μια ελπιδοφόρα « Απάντηση αμέσως! ", ενώ άλλοι οδηγοί θα ερμήνευαν την ίδια θέση γραμματοσήμου ως " Εύχομαι τη φιλία σας, αλλά όχι περισσότερο ".

 Φανταζόμαστε ότι πρέπει να υπήρχαν χιλιάδες επίδοξοι εραστές που τα όνειρα τους διαψεύστηκαν από ένα εσφαλμένο κωδικοποιημένο μήνυμα από έναν πιθανό σύντροφο.

Βρετανική ναυτική καρτ-ποστάλ 1915-1918.

Κατά την περίοδο του πολέμου τυπώθηκαν επίσης κάρτ ποστάλ με γλώσσα γραμματοσήμων οι οποίες περιείχαν μηνύματα που εμψύχωναν τους πολεμιστές.

 ΠΗΓΗ: Περί Αλός https://perialos.blogspot.com/2022/01/1915.html

Γαλλική καρτ ποστάλ του Α' Παγκοσμίου Πολέμου που απεικονίζει 
μηνύματα γραμματοσήμων του καλλιτέχνη N Boulanger.
ΦΩΤΟ: www.delcampe.net

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Ο Στόλος επιφανείας του Αυτοκρατορικού Γερμανικού Ναυτικού υπήρξε κατώτερος των προσδοκιών, θύμα της ακολουθούμενης ναυτικής στρατηγικής κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μόνη σημαντική εμπλοκή του, ήταν η Ναυμαχία της Γιουτλάνδης. Σε αντίθεση, ο Στόλος των υποβρυχίων ανέλαβε σημαντικές επιχειρησιακές πρωτοβουλίες και απείλησε το βρετανικό σύστημα ανεφοδιασμού.

[2] George Bury’s Cupid’s Code for the Transmission of Secret Messages by Means of the Language of Postage Stamps (Ashford, Middlesex, 1899.

ΠΗΓΕΣ:

https://talesfromthesupplydepot.blog/2018/01/14/german-navy-humorous-postcard/

http://www.philatelicdatabase.com/nostalgia/the-language-of-stamps/

http://riowang.blogspot.com/2011/12/language-of-stamps.html

https://towerproject-blog.lib.cam.ac.uk/?p=4337

ΠΗΓΗ: Περί Αλός https://perialos.blogspot.com/2022/01/1915.html


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...