ECJbX0hoe8zCbGavCmHBCWTX36c

Φίλες και φίλοι,

Σας καλωσορίζω στην προσωπική μου ιστοσελίδα «Περί Αλός» (Αλς = αρχ. ελληνικά = η θάλασσα).
Εδώ θα βρείτε σκέψεις και μελέτες για τις ένδοξες στιγμές της ιστορίας που γράφτηκε στις θάλασσες, μέσα από τις οποίες καθορίστηκε η μορφή του σύγχρονου κόσμου. Κάθε εβδομάδα, νέες, ενδιαφέρουσες δημοσιεύσεις θα σας κρατούν συντροφιά.

Επιβιβαστείτε ν’ απολαύσουμε παρέα το ταξίδι…


Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου
Συγγραφεύς - Ερευνήτρια Ναυτικής Ιστορίας




Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2022

Κρυφό ερωτικό μήνυμα σε ναυτική κάρτ ποστάλ του 1915 και η «γλώσσα των γραμματοσήμων»

 

Κρυφό ερωτικό μήνυμα σε ναυτική κάρτ ποστάλ του 1915 και η «γλώσσα των γραμματοσήμων»

Περί Αλός

Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου

Συγγραφεύς- ερευνήτρια Ναυτικής Ιστορίας

 

ΦΩΤΟ: Tales from the Supply Depot – Collecting British Empire Militaria  https://talesfromthesupplydepot.blog

Η εικονιζόμενη καρτ ποστάλ απεικονίζει ένα υποτιθέμενο γερμανικό θωρηκτό με το σατυρικό όνομα «Stikphastz» (= κολλάει γρήγορα), αγκυροβολημένο και καλυμμένο με ζιζάνια και ιστούς αράχνης. Στην κορυφή αριστερά καθώς και στο κάτω μέρος υπάρχουν οι επιγραφές «The German Navy Take Root! ‘And the green grass grew around me boys’».

(μτφρ. Το Γερμανικό Ναυτικό βγάζει ρίζες, και το πράσινο γρασίδι φύτρωσε γύρω μου αγόρια).

Η εικόνα σατυρίζει το Γερμανικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό (Kaiserliche Marine) το οποίο κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου κράτησε τον Στόλο επιφανείας στους Ναυστάθμους[1], σε σύγκριση με το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό (Royal Navy) που έστειλε πλοία στη Βόρεια Θάλασσα και τον Ατλαντικό για να συμμετάσχουν σε επιχειρήσεις. Θα μπορούσαμε να γράφαμε πολλά αναλύοντας την συγκεκριμένη απεικόνιση αλλά η πίσω πλευρά της κάρτας φαίνεται ότι έχει το ίδιο ίσως και περισσότερο ενδιαφέρον.

ΦΩΤΟ: Tales from the Supply Depot – Collecting British Empire Militaria  https://talesfromthesupplydepot.blog

Την κάρτα έστειλε ένα κορίτσι, η Μέι στον πεζοναύτη Τζάκ, ο οποίος υπηρετούσε στο HMS Mars, ένα θωρηκτό προ-dreadnought του Βασιλικού Ναυτικού της κλάσης Majestic. Η κάρτα εστάλη κατά τον Φεβρουάριο του 1915 όπου το HMS Mars βρισκόταν στο Μπέλφαστ.

Αν παρατηρήσουμε το γραμματόσημο θα δούμε ότι είναι κολλημένο άτσαλα στην τόσο ευδιάκριτη θέση όπου θα έπρεπε να είχε κολληθεί.


ΦΩΤΟ: Tales from the Supply Depot – Collecting British Empire Militaria  https://talesfromthesupplydepot.blog

Αυτό, ωστόσο, μπορεί να ήταν σκόπιμο, καθώς υπήρχε μια «γλώσσα γραμματοσήμων» που χρησιμοποιούσαν οι νέοι εκείνη την εποχή για να μεταδώσουν κρυφά ερωτικά μηνύματα. Ανάλογα με την θέση του γραμματοσήμου (90 μοίρες δεξιά, ανάποδα, κλπ) υπήρχε μια αντίστοιχη φράση που ήταν γραμμένη σε μία κάρτα-οδηγό και δήλωνε την διάθεση ή τα αισθήματα του αποστολέα.


ΦΩΤΟ: Tales from the Supply Depot – Collecting British Empire Militaria  https://talesfromthesupplydepot.blog


Σύμφωνα με αυτόν τον οδηγό, ο παραλήπτης στη συγκεκριμένη κάρτα του Α΄ΠΠ, θα καταλάβαινε ότι η καρτ ποστάλ στάλθηκε με ένα φιλί.

Η συνήθεια να στέλνουν κάρτες με κωδικοποιημένη γλώσσα γραμματοσήμων ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα στην Μ. Βρετανία και εξαπλώθηκε ταχύτατα σε όλη την Ευρώπη και οι εταιρείες καρτ-ποστάλ συχνά έβλεπαν τον κώδικα ως μια εξαιρετική ευκαιρία να πουλήσουν περισσότερες καρτ-ποστάλ. Εκτύπωσαν εκατομμύρια από αυτούς τους οδηγούς μηνυμάτων γραμματοσήμων από τη δεκαετία του 1890 και μετά.


 Το εξώφυλλο του «Κώδικα για τη μετάδοση μυστικών μηνυμάτων 
μέσω της γλώσσας των γραμματοσήμων» του Τζορτζ Μπέρι. 1899.

Το 1899 τυπώθηκε «ο Κώδικας για τη μετάδοση μυστικών μηνυμάτων μέσω της γλώσσας των γραμματοσήμων» του Τζορτζ Μπέρι [2]. Εκτός από τον οδηγό του Μπέρι δεν υπήρξε ποτέ ένας κεντρικός οργανισμός που να τυποποιεί τον κώδικα από περιοχή σε περιοχή. Αυτό συνέβαλλε στο να δημιουργηθούν διάφορες παραλλαγές ή συμπληρώσεις του οδηγού με το πέρασμα του χρόνου. 


Συνέπεια τούτου δημιουργήθηκε σύγχυση σε όσους διέθεταν διαφορετικούς οδηγούς ή νεότερες εκδόσεις του. Έτσι, βλέπουμε ότι ορισμένοι οδηγοί ερμηνεύουν ότι ένα γραμματόσημο με στροφή 90º δεξιά σημαίνει μια ελπιδοφόρα « Απάντηση αμέσως! ", ενώ άλλοι οδηγοί θα ερμήνευαν την ίδια θέση γραμματοσήμου ως " Εύχομαι τη φιλία σας, αλλά όχι περισσότερο ".

 Φανταζόμαστε ότι πρέπει να υπήρχαν χιλιάδες επίδοξοι εραστές που τα όνειρα τους διαψεύστηκαν από ένα εσφαλμένο κωδικοποιημένο μήνυμα από έναν πιθανό σύντροφο.

Βρετανική ναυτική καρτ-ποστάλ 1915-1918.

Κατά την περίοδο του πολέμου τυπώθηκαν επίσης κάρτ ποστάλ με γλώσσα γραμματοσήμων οι οποίες περιείχαν μηνύματα που εμψύχωναν τους πολεμιστές.

 ΠΗΓΗ: Περί Αλός https://perialos.blogspot.com/2022/01/1915.html

Γαλλική καρτ ποστάλ του Α' Παγκοσμίου Πολέμου που απεικονίζει 
μηνύματα γραμματοσήμων του καλλιτέχνη N Boulanger.
ΦΩΤΟ: www.delcampe.net

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Ο Στόλος επιφανείας του Αυτοκρατορικού Γερμανικού Ναυτικού υπήρξε κατώτερος των προσδοκιών, θύμα της ακολουθούμενης ναυτικής στρατηγικής κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μόνη σημαντική εμπλοκή του, ήταν η Ναυμαχία της Γιουτλάνδης. Σε αντίθεση, ο Στόλος των υποβρυχίων ανέλαβε σημαντικές επιχειρησιακές πρωτοβουλίες και απείλησε το βρετανικό σύστημα ανεφοδιασμού.

[2] George Bury’s Cupid’s Code for the Transmission of Secret Messages by Means of the Language of Postage Stamps (Ashford, Middlesex, 1899.

ΠΗΓΕΣ:

https://talesfromthesupplydepot.blog/2018/01/14/german-navy-humorous-postcard/

http://www.philatelicdatabase.com/nostalgia/the-language-of-stamps/

http://riowang.blogspot.com/2011/12/language-of-stamps.html

https://towerproject-blog.lib.cam.ac.uk/?p=4337

ΠΗΓΗ: Περί Αλός https://perialos.blogspot.com/2022/01/1915.html


Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2021

Ευετηρία 2022

 



Αγαπημένοι μου φίλοι εύχομαι το Νέο Έτος να είναι καλοτάξιδο, γεμάτο από υγεία, καλή τύχη και χαμόγελα!
Και όπως λέμε στο Περί Αλός

Εὐετηρία


Εὐετηρία (εὖ + ἔτος), καλόν έτος, καλή εποχή, καλή χρονιά, καλή συγκομιδή.
(Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, Ιωάννου Σταματάκου, Βιβλιοπρομηθευτική 1999).
 

 

Εὐετηρία 2022
Σας την εύχομαι ολόψυχα!
Περί Αλός
Κρίστυ Ε. Ιωαννίδου

Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2021

Η ναυτική σημαία της Γαλλίας

 

Οι Γάλλοι Αξιωματικοί του Ναυτικού αντιδρούν

εις την νέαν σημαίαν της Επαναστάσεως

                    Περί Αλός

του Ηλία Μεταξά

Οικονομικού Αξιωματικού Ε.Ν

     Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Νέος Εξάντας»,

τ. 60, σσ. 68-73, ΙΟΥΝ. 2018, Λέσχη Αρχιπλοιάρχων Ε.Ν.

Αναδημοσίευση στο Περί Αλός με την έγκριση του συγγραφέως Η.Μ.

      Ακολουθείται η ορθογραφία και η σύνταξη του συγγραφέως.

 

ΦΩΤΟ: Steve Spartana.
Lafayette College.
www.flickr.com

Την εποχήν των ιστιοφόρων, όταν ένα πολεμικόν πλοίον ηττάτο εις την ναυμαχίαν, δεν ύψωνε λευκήν σημαίαν, απλώς υπέστελε την δικήν του αποδίδοντας τιμές εις την ανωτερότηταν του νικητού. Την εποχήν εκείνην διάφορα κράτη είχαν σημαίες  ή λάβαρα εις τα οποία επεκράτει το λευκόν χρώμα, το πλέον χαρακτηριστικόν παράδειγμα ήταν η ολόλευκη γαλλική σημαία. Επομένως υπήρχε κίνδυνος να εκληφθή η λευκή σημαία παραδόσεως ως σημαία κάποιας άλλης χώρας και  αντιστρόφως.

     Οι θαλασσινοί εις όλον τον κόσμον ανέκαθεν διέθεταν ανήσυχο και ανεξάρτητον πνεύμα. Ένα κλασσικόν παράδειγμα θάρρους και αδιαφορίας προς τον θάνατον, προκειμένου να υποστηρίξουν τις ιδέες τους και τις παραδόσεις τους, μας κληροδότησαν οι Γάλλοι Αξιωματικοί του ‘L’ Armee Navale de Roi’ (Ο Ναυτικός Στρατός του Βασιλέως.) Έτσι έλεγαν πολύ παλαιά το Ναυτικόν τους, όμως  χρησιμοποιούσαν και τον όρον ‘Marine Royale’.

      Ακόμη και μέχρι σήμερα από κεκτημένη ταχύτητα, το λένε εν συντομία ‘La  Royale’. Αυτό μας φαίνεται απολύτως φυσιολογικόν διότι ο γράφων και οι ‘κληρούχες’ του, όποτε συζητούν περί της Στρατιωτικής τους θητείας, αναφέρουν απλώς τα δύο γράμματα ‘B. N.’ Αυτό φυσικά δεν υποδηλοί καμμίαν πολιτικήν ή πολιτειακήν προτίμησιν.

      Μετά την Επανάστασιν της 14-07-1789 εδημιουργήθη μείζον θέμα σχετικώς με την νέαν γαλλικήν σημαίαν. Εις την γαλλικήν γλώσσαν η λέξις σημαία αποδίδεται γενικώς με την λέξιν ‘drapeau’. Όμως όταν αναφέρονται εις την ναυτικήν σημαίαν, αυτή που υψώνουν εις την πρύμνην του πλοίου, χρησιμοποιούν τον όρον ‘pavillon’. Οι Αξιωματικοί ηγωνίσθησαν σκληρά διά να διατηρήσουν την παραδοσιακήν τους σημαία, η οποία έχει μίαν προϊστορίαν που αξίζει να καταγράψουμε.


     Περί τα τέλη του 14ου αιώνος ο γαλλικός «semé» (θυρεός) είχε κυανό πεδίον που έφερε πολλούς μικρούς χρυσούς ‘Fleurs - de - Lis’ (κρίνους) η δε εραλδική  επιστήμη τον ωνόμαζε ‘France Ancien’ (Αρχαία Γαλλία). Όμως περί το 1407 ο Βασιλεύς Charles 5oς (1338-80) της Δυναστείας των Valois, ο επωνομαζόμενος ‘Σοφός’, περιόρισε τους κρίνους μόνον εις τρείς, αλλά μεγαλυτέρου μεγέθους. Aυτόν τον θυρεόν η εραλδική τον χαρακτήριζε ως ‘France Moderne’.

     Οι βασιλικές κωπήλατες γαλέρες της Μεσογείου ύψωναν πολυτελή και πανάκριβα ‘ensign’ και ‘pendants’ ερυθρού χρώματος τα οποία έφεραν πολλούς μικρούς χρυσούς κρίνους. Εις το κέντρον ευρίσκετο ο βασιλικός θυρεός περιβαλλόμενος από το ‘περιδέραιον’ (που ήταν η ανωτάτη τάξις) του παρασήμου του Αγίου Μιχαήλ.

     Κατά τον 16ον αιώναν υπήρχαν δύο βασικά εθνικά σύμβολα. Το ένα ήταν ο βασιλικός θυρεός, δηλαδή το βαθυκύανον τετραγωνισμένον ασπίδιον που περιείχε τα τρία χρυσά ‘Fleurs de Lis’. Το άλλον σύμβολον ήταν ο λευκός σταυρός επί κυανού πεδίου του Αγίου Γεωργίου τον οποίον οι Γάλλοι εσέβοντο περισσότερο ως εθνικόν σύμβολον παρά ως βασιλικόν.

     Ως προαναφέραμε και οι Άγγλοι έχουν τον σταυρόν του Αγίου Γεωργίου ως  εθνικόν τους σύμβολον, αλλά αυτός είναι ερυθρός επί λευκού πεδίου. Κατ’ άλλην πηγήν τα σύμβολα της Γαλλίας ήσαν δύο, διά μεν τον Βασιλέαν οι χρυσοί κρίνοι, διά δε την ιδίαν την χώραν ο λευκός σταυρός του Αγίου Μιχαήλ. Αμφότερα επί κυανού πεδίου.

     Τον 17ον αιώναν η Γαλλία ήρχισε να αναπτύσεται ως ναυτική δύναμις και από το 1638 το Γαλλικόν Βασιλικό Ναυτικό ύψωνε την ‘Pavillon Blanc’ (λευκή ναυτική σημαία). Αυτή ήταν σκέτη διότι το λευκόν ήταν το χρώμα του Βασιλικού Οίκου των Βourbons. Πάντως, οι ζωγραφικοί πίνακες της εποχής απεικονίζουν πλοία και με την ‘Pavillon Royale’. Δηλαδή την λευκήν σημαίαν όχι σκέτην, αλλά με τους  χρυσούς βασιλικούς κρίνους. Όμως οι διάφορες Μοίρες είχαν και σημαίες με τα χρώματα των δικών τους Επαρχιών, βεβαίως το λευκόν υπήρξε πάντοτε το κυρίαρχον χρώμα.


     Το 1661 μία Διαταγή απηγόρευσε εις τα εμπορικά πλοία να χρησιμοποιούν την ‘λευκήν σημαίαν’ και υπεχρεώθησαν να υψώνουν μόνον την «L’ Ancien Pavillon de la Nation Francoise», δηλαδή την μπλέ σημαία με τον λευκόν σταυρό του Αγίου Γεωργίου εις την μέσην, κατ’ άλλους τον σταυρόν του Αγίου Μιχαήλ. Εις δε το κέντρον του σταυρού θα έπρεπε να προσθέσουν τον βασιλικόν θυρεόν με τους τρείς κρίνους που προαναφέραμε. Όμως αυτή η σημαία δεν έγινε ποτέ δημοφιλής.

      Το 1670 μια νέα Διαταγή επέβαλε οι σημαίες και οι επισείοντες των πολεμικών να είναι μόνον λευκές. Τοιουτοτρόπως δεν υπήρχε πλέον η ανάγκη να  αναγνωρίζονται από τα διακριτικά σύμβολα εκάστης Επαρχίας όπως αναφέραμε. 

     Με την ιδίαν Διαταγήν κατηργήθη η ‘Ερυθρά Σημαία Μάχης’. Πάντως το Εμπορικόν Ναυτικόν δεν ήταν ικανοποιημένον, έτσι από τα τέλη του 17ου αιώνος  και κατά τον 18ον ύψωναν σημαίες με διαφόρους συνδυασμούς του λευκού και του κυανού μέχρις ότου εγενικεύθη η χρήσις των σκέτων λευκών. 

     Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι οι σημαίες δεν είναι μόνον διακοσμητικές είναι και εξαιρετικώς χρήσιμες. Έλκουν την προέλευση τους από τα λάβαρα που ύψωναν εις τις μάχες οι Βασιλείς και οι Πολέμαρχοι από την αρχαιότηταν. Η παλαιοτέρα από τις σύγχρονες εθνικές σημαίες θεωρείται εκείνη της Δανίας, η ‘Daneborg’ που χρονολογείται από το 1219. Ενδεχομένως οι αμέσως μεταγενέστερες να είναι της Σουηδίας και της Ολλανδίας.

     Τα Γαλλικά πλοία είχαν το ίδιον πρόβλημα αναγνωρίσεως της εθνικότητος τους συγχεόμενα με τα Ολλανδικά, το έλυσαν με το να το αγνοήσουν. Μερικές φορές οι Μοίρες της ‘εμπροσθοφυλακής’ ύψωναν σημαίες με την λευκήν λωρίδα υπεράνω της κυανής, ενώ της ‘οπισθοφυλακής’ ύψωναν κυανές σημαίες.

     Εις τις 04-10-1789 η Επαναστατική Εθνοσυνέλευσις είχε υιοθετήσει ως εθνικήν  σημαίαν του Βασιλείου της Γαλλίας τα χρώματα μπλέ, άσπρο και κόκκινο. Όμως δεν είχαν ξεκαθαρίσει ποίαν διάταξιν θα είχαν αυτά τα χρώματα, αναποφεύκτως εχρησιμοποιήθησαν διάφοροι τύποι. Τελικώς επεκράτησε εκείνη που είχε τις τρείς χρωματιστές οριζόντιες λωρίδες και εις την δεξιάν πλευράν της ήταν ψαλιδισμένη και εσχημάτιζε δύο ‘γλώσσες’.

     Εις τις 27-05-1790 η παντοδύναμη Επαναστατική Εθνοσυνέλευσις επέλεξε ως αντιπροσωπευτικά χρώματα της το κυανό, το λευκό και το ερυθρό. Παρά το γεγονός ότι ήσαν τα παμπάλαια βασιλικά χρώματα, οι Βουλευταί εψήφισαν ομοφώνως τον νόμον ο οποίος καθιέρωνε την ‘Tricolore’ ως την νέαν σημαίαν της Επαναστάσεως, του Κράτους και των Ενόπλων Δυνάμεων.

     Ο Στρατός υιοθέτησε τα τρία χρώματα διά τις σημαίες του αμέσως με τόσον ενθουσιασμόν που δεν είχε επιδείξει ποτέ έως τότε διά τις σημαίες των δικών του Συνταγμάτων. Ειδικώτερα το λευκό χρώμα συνεβόλιζε το ‘Standard’ (λάβαρον), εκάστου Συνταγματάρχου και κατ’ επέκτασιν και το Βασιλικόν Λάβαρον, διότι ως προαναφέραμε το λευκόν ήταν το χρώμα της Μοναρχίας. Το ερυθρόν και το κυανόν ήσαν επίσης τα αντιπροσωπευτικά  χρώματα της πόλεως των Παρισίων.

      Η Επανάστασις ήθελε να αντικαταστήση όλα τα προϋπάρχοντα σύμβολα με ένα ενιαίον λάβαρον το οποίον θα αντιπροσώπευε την ιδίαν την Πατρίδαν τους και θα έδειχνε το ελεύθερο και ενωτικό πνεύμα του Έθνους. Εξ άλλου αυτό ήταν και το σύνθημα της Επαναστάσεως: ‘Liberté, égalité, fraternité’ και βεβαίως παραμένει μέχρι σήμερα.

     Εις μίαν άλλην σύγχρονην πηγήν ανευρέθη ένα σημαντικό στοιχείο. Ο Kαναδός ιστορικός πολυγραφότατος συγγραφεύς René Chartrand εις το βιβλίο του ‘Napoleon’s Sea Soldiers’, London 1990, γράφει ότι οι βασιλικοί κρίνοι αντικατεστάθησαν από τον περίφημον ‘φρυγικόν σκούφον της Μαριάνας’, ο οποίος έγινε το σύμβολον της Επαναστάσεως. Τον έχουμε δεί αναρίθμητες φορές εις τα παλαιά χαρτονομίσματα των γαλλικών φράγκων, εις τα γραμματόσημα, ζωγραφικούς πίνακες, αγάλματα, έγγραφα του γαλλικού Δημοσίου κ.ο.κ.

     Τον φρυγικόν σκούφον τον φορούσαν οι Αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι. Υπονοούσε τον Οδυσσέαν, τον Κάστοραν και τον Πολυδεύκην. Ήταν μεγάλος, κατέβαινε και σκέπαζε μέχρι τα αυτιά. Επίσης τον έλεγαν και ‘πιλεύς’ που προέρχεται από την λέξιν πίλος, αυτός ήταν σκέτο σκουφί. Και οι δύο τύποι συμβόλιζαν την απελευθέρωσιν των δούλων. Δι ’αυτόν ακριβώς τον λόγον τον υιοθέτησαν εις την Γαλλικήν Επανάστασιν. Αργότερα κατά την δεκαετίαν του  1810 τον υιοθέτησαν και αρκετές χώρες της Νοτίου Αμερικής που είχαν επαναστατήσει διά να αποτινάξουν τον αποικιακόν ζυγόν της Ισπανίας.  

     Ο Chartrand συνεχίζει και γράφει ότι ο σκούφος επεκάθητο μιάς αγκύρας. Όμως δεν αναφέρει εις ποίαν από τις σημαίες που περιγράψαμε πιό πάνω μπήκε, ούτε την συγκεκριμένην ημερομηνίαν. Ο René Chartrand εν συνεχεία, αναφέρει ότι όταν το 1804 ο Napoléon Bonaparte (1769-1821) αυτοανεκηρύχθη Αυτοκράτωρ, ο σκούφος απαλείφθη και με την σειράν του αντικατεστάθη από το Ναπολεόντειον Αυτοκρατορικό Στέμμα.


     Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες, ούτε κατέστη δυνατόν να το διασταυρώσουμε, βρήκαμε όμως το ‘Imperial Standard’ το οποίον ήταν παρόμοιον με την γνωστήν μας Tρικολόρ με τις εξής διαφορές. Εις το μέσον της λευκής καθέτου λωρίδος είχε τον αυτοκρατορικόν θυρεόν και η επιφάνεια όλου του πεδίου ήταν γεμάτη με χρυσές μέλισσες, τις λεγόμενες αυτοκρατορικές. Αυτό καθιέρωσε ως προσωπικόν του λάβαρον ο Ναπολέων 1ος, επωνομαζόμενος Μέγας, όταν αυτοανεκηρύχθη Αυτοκράτωρ το 1804 και το χρησιμοποίησε κατά την χρονική περίοδο 1806 -15.

     Το ίδιον λάβαρον εχρησιμοποίησε και ο ‘ανηψιός’ του Mεγάλου, ο Charles Louis Napoléon Bonaparte 3ος, (1808-73), o επωνομαζόμενος Mικρός, διά την χρονική περίοδο 1852-71. Ήταν ο εγγονός, από τον προηγούμενον γάμον της πρώτης συζύγου του Μεγάλου, της κυρίας Josephine Marie Rose, χήρα του καρατομηθέντος Υποκόμητος Alexandre-François-Marie de Beauharnais (1760-94), το γένος Tascher de la Pagerie (1763-1814). Δηλαδή ήταν υιός της Hortense, θυγατρός της Josephine, και ενός εκ των ανηψιών του Μεγάλου Ναπολέοντος, του Louis Bonaparte.

     Ο δυστυχής Alexandre Beauharnais είχε πολεμήσει εις την Αμερικανικήν  Επανάστασιν. Ήταν Στρατηγός. Αν και αριστοκράτης συνετάχθη με την Επανάστασιν, τον θεωρούσαν ως ύποπτον. Είχε εκλεγεί Πρόεδρος της Γαλλικής  Εθνοσυνελεύσεως. Είχε αρνηθή να αναλάβη Υπουργός Πολέμου. Είχε ορισθή Αρχιστράτηγος της Στρατιάς του Ρήνου. Κατά την διάρκειαν της Τρομοκρατίας τον απεκεφάλισαν επειδή, τάχα, απέτυχε εις την άμυναν της πόλεως του Μetz.

     Μετά πέντε ημέρες ανήλθε εις την λαιμητόμο (guillotine) και o ίδιος ο αιμοσταγής Μaximillien Marie Isidore de Robespierre (1758-94). Ήταν Ιρλανδικής  καταγωγής, επιτυχημένος δικηγόρος, πολιτικός και δεσπόζουσα μορφή της Γαλλικής Επανάστασης.     

     Eπανακάμπτουμε εις το κύριον θέμα μας της σημαίας. Ο λαός απεδέχθη με θέρμη την νέαν ‘Tricolore’ εκτός από τους Βασιλόφρονες που ήσαν αγανακτησμένοι και αποφασισμένοι να δώσουν το προβάδισμα εις τον Βασιλέαν και όχι εις το Εθνος. Ιδιαιτέραν διαφωνίαν και αντίδρασιν επέδειξε το ‘Grand Corps’. Έτσι αποκαλούσαν τότε το Σώμα των Αξιωματικών του Ναυτικού.  

      Προσπάθησαν παντί σθένει, να διατηρήσουν εις τα καράβια τους την ‘Pavillon  Blanc’ (Λευκήν Ναυτικήν Σημαίαν), όπως την περιγράψαμε πιο πάνω. Οι Αξιωματικοί του Ναυτικού, ψυχωμένα παληκάρια, δεν έκρυβαν την αντιπάθειαν τους προς τον νόμον και χωρίς προσχήματα κατεφέροντο έναντίον της τρίχρωμης σημαίας. Είχαν και αδιάσειστα επιχειρήματα ως εξής :

«Κάτω από την Pavillon Blanc είχαν πολεμήσει οι Εθνικοί μας Ήρωες, Ναύαρχοι Duquesne, Tourville, Suffren κ.α. και χάρισαν εις το Γαλλικόν Έθνος περίλαμπρες νίκες. Επομένως διά ποίον λόγον να αλλάξουμε την Σημαία μας;

Μήπως παρουσιάζει κάτι συγκεκριμένο εναντίον της Επαναστάσεως ;  

Βεβαίως όχι.

Τα τρία χρώματα που εψήφισαν τώρα, τι μας έχουν προσφέρει ;   

Απολύτως τίποτε» [1]

     Το Ναυτικόν είχε και άλλους δικούς του λόγους να αποστρέφεται αυτά τα  χρώματα, διότι και η Ολλανδία είχε τα ίδια, καθώς και το Κρατίδιο του Αμβούργου. Τους Στόλους αυτών των δύο κρατών είχαν καταναυμαχήσει οι Γάλλοι εις το παρελθόν. Η άρνησις και η αντίδρασις του Ναυτικού προκάλεσε την δυσφορίαν και την καχυποψίαν των υπολοίπων στρωμάτων του λαού. 

     Αναντιλέκτως η μεγάλη πλειοψηφία των Αξιωματικών ήσαν αριστοκρατικής καταγωγής και βασιλόφρονες, οι οποίοι την πλήρωσαν διά τις πολιτικές τους  πεποιθήσεις. Όμως πάνω από όλα ήσαν εγωισταί και υπερόπται. Αψηφώντας τον υψηλόν κίνδυνον να οδηγηθούν εις την λαιμητόμον ηγωνίζοντο να διατηρήσουν εκείνα τα οποία επίστευαν ως προνόμια τους.     

     Ειρήσθω εν παρόδω, ένα σχετικώς παρόμοιον χαρακτηριστικόν γεγονός (μάλλον χαριτωμένον). Κατά τις τελευταίες ημέρες του Β΄ Π.Π. συνηντήθησαν κάποιοι Ανώτατοι Αξιωματικοί των τεσσάρων Συμμάχων με τους αντιστοίχους τους Γερμανούς διά να συζητήσουν την παράδοσιν μεγάλων σχηματισμών του Γερμανικού Στρατού. Η συνάντησις έγινε εις κάποιον οίκημα καταλλήλως διαμορφωμένον.

    Εις τους τοίχους είχαν αναρτήσει τις εθνικές σημαίες τους. Τις είχαν συρράψει προχείρως κάποιες Σοβιετικές στρατιωτίνες. Από λάθος, τις τρείς κάθετες λωρίδες της γαλλικής ‘Tricolor’ τις είχαν ράψει οριζοντίως. Ο Γάλλος Στρατηγός με την Γαλατικήν του ευγένειαν, τις συνεχάρη διά την ωραίαν ολλανδικήν σημαίαν. 

     Δηλαδή, το ιδιαίτερο, πνεύμα τους ως ένα σώμα ελίτ. Την αυταρέσκειαν τους να διακρίνονται οι ίδιοι προσωπικώς αλλά και το αγαπημένον τους Ναυτικόν. Το δικαίωμα τους να διατηρήσουν την παλαιάν τους σημαία του Marine Royale.

     Τον Οκτώβριο 1790 διεξήχθη μεγάλη συζήτησις εντός της Εθνοσυνελεύσεως διά το μείζον θέμα της Pavillon. Ο επιφανής πολιτικός, δυναμικός ρήτωρ και θεωρητικός της Επαναστάσεως Honoré Gabriel Riqueti (1749-91), Κόμης του Mirabeau ήταν σφόδρα αντίθετος με την ήδη καταργηθείσαν λευκήν σημαίαν, διότι εθύμιζε το τυρρανικό καθεστώς της απολύτου μοναρχίας. Ένας άλλος αγορητής της δεξιάς, προφανώς διά να υποβαθμίση τα νέα ‘Επαναστατικά’ χρώματα είχε πει σκωπτικώς :

                  «Αφήστε εις τα παιδία τα κρόταλα τους να παίζουν».

      Όμως, ενώπιον της δημοσίας και εντόνου αντιπαραθέσεως των πολυαρίθμων (έως τότε) Αξιωματικών καριέρας, ο Mirabeau ηναγκάσθη να κάνη την ανάγκην  φιλοτιμίαν. Συνεβιβάσθη κάνοντας έναν ελιγμόν τακτικής υποχωρήσεως.

     Εις τις 24-10-1790 η λευκή σημαία του (μέχρι τότε) Βασιλικού Ναυτικού απέκτησε εις το άνω αριστερόν τεταρτημόριον της, προς τον ιστόν, το λεγόμενον ‘Canton’, μίαν σημαιούλαν με τα ‘επαναστατικά’ χρώματα, αλλά εις κάθετον  διάταξιν. Τα τρία μέρη είχαν ίσον πλάτος, πρώτο προς τα αριστερά και προς τον  ιστόν ήταν το ερυθρόν, εις την μέσην το λευκόν και τελευταίον προς τα δεξιά το βαθυκύανον. Ήταν ο πρόδρομος της σημερινής ‘Tricolore’. Όλο το σχέδιο περιεβάλλετο από μίαν στενήν λευκήν λωρίδα, εν είδει περιγράμματος. Υπήρχε ακόμη μία στενή λωρίς ως εξωτερικόν πλαίσιον. Η μισή ήταν μπλέ και περιέβαλε το  κόκκινον κάθετον και το μισόν λευκόν τμήμα της ‘σημαιούλας’. Η άλλη μισή λωρίς  ήταν κόκκινη και περιέβαλε αντιστρόφως το μπλέ και το υπόλοιπον λευκόν ήμισυ τμήμα της ‘σημαιούλας’. Όλος ο σχεδιασμός κατά κάποιον τρόπο εθύμιζε το ‘White Ensign’ του Βρετανικού Ναυτικού.    

     Αλλά η κατάστασις επί των Πολεμικών πλοίων είχε αρχίσει να διαφοροποιείται. Η ‘Pavillon Blanc’ δεν αντιπροσώπευε πλέον τον Ναύαρχον τους ή τον Βασιλέαν, άλλωστε αυτοί διέθεταν τα δικά τους ιδιαίτερα διακριτικά γνωρίσματα. Αυτή η Σημαία συνεβόλιζε διά τους Ναυτικούς την ιδίαν την Γαλλίαν διά τούτο της έδειχναν σχεδόν θρησκευτικόν σεβασμόν. Κατά την περίοδο της τρομοκρατίας πάρα πολλοί Αξιωματικοί κατέληξαν εις την γκιλοτίνα, άλλοι κατόρθωσαν να διαφύγουν εις την αλλοδαπήν ως ‘emigres’ (μετανάσται). Σήμερα θα τους λέγαμε πολιτικούς πρόσφυγες. 

      Το 1791 η Γαλλική Εθνοσυνεύλεσις κατήργησε το Σώμα Αξιωματικών και καθιέρωσε κάποιο άλλον νέον με χαμηλοβάθμους. Δυστυχώς το Ναυτικόν απεδυναμώθη τραγικά. «Έχριζαν» Αξιωματικούς ωρισμένους Υπαξιωματικούς, ακόμη και Ναύτες, με μοναδικόν κριτήριον την αφοσίωσιν τους εις την αδελφοκτόνον Επανάστασιν. Επίσης κάποιους ‘παράξενους’ Αξιωματικούς από κάποια ‘αδιευκρίνιστα’ εμπορικά πλοία. Ήταν ηλίου φαεινώτερον ότι λόγω της απειθαρχίας η διάλυσις ευρίσκετο επί θύραις και ότι οι Γάλλοι θα ήταν αδύνατον να  επικρατήσουν εις την θάλασσαν κατά των Βρετανών.

     Εις τις 21-09-1792 η Εθνοσυνέλευσις κατήργησε την Βασιλείαν και εγκαθίδρυσε την Πρώτην Δημοκρατίαν. Ο Βασιλεύς απεκεφαλίσθη εις τις 21-01-1793. Ως σημαία της Δημοκρατίας παρέμεινε η προηγουμένως περιγραφείσα με τα ‘οριζόντια επαναστατικά’ χρώματα της 04- 10-1789, αλλά και αυτή κατηργήθη εις τις 15-02-1794.

     Εις τις 20-05-1794 με νέον Διάταγμα της η Εθνοσυνέλευσις κατήργησε τον συνδυασμόν της ολόλευκης (πρώην βασιλικής) σημαίας, με το Tricolore ‘σημαιάκι’ εις το Canton και καθιέρωσε την γνωστή μας ολόκληρη Τρίχρωμην, αλλά με τα χρώματα της εις κάθετην διάταξιν.

     Μετά από λίγες ημέρες απέπλευσε ο Γαλλικός Στόλος υπό την Αρχηγίαν του Αντιναυάρχου Louis Thomas Villaret de Joyeuse (1750-1812) διά να συνοδεύση εν ασφαλεία εις Γαλλικούς λιμένες μίαν μεγάλην νηοπομπήν αποτελουμένην από 130 φορτηγά πλοία με πολύτιμα σιτηρά από τις Η.Π.Α. 

     Όμως, οι αγγελιαφόροι από το Παρίσι δεν είχαν προλάβει να παραδώσουν εις τα πλοία του Στόλου τα αντίγραφα του Διατάγματος περί καθιερώσεως της μεγάλης Tricolore. Επομένως όλα τα πολεμικά αγνοώντας την μεταβολήν απέπλευσαν εξακολουθώντας να έχουν υψωμένον το κατ’ ευφημισμόν ‘French White Ensign’. Τοιουτοτρόπως η πρώτη και τελευταία φορά που επολέμησαν με την «ιδιόμορφην» Pavillon ήταν κατά την περίφημην Ναυμαχία της Glorious First of June 1794. Έτσι την ονόμασαν οι Βρετανοί, και έτσι την καθιέρωσαν να εορτάζεται πανηγυρικώς.

     Συμφώνως με το νέον ημερολόγιο το οποίον είχε επιβάλλει η Επανάστασις ήταν η 13η Ημέρα, του μηνός Prairial, του 4ου έτους της Επαναστάσεως. Οι Γάλλοι έχασαν αρκετά από τα πολεμικά τους και υπέστησαν τακτικήν ήτταν, αλλά επέτυχαν τον στρατηγικό τους σκοπόν, διότι τα φορτηγά τους πέρασαν τον αποκλεισμόν και το σιτάρι έφθασε εις τον πεινασμένον λαόν τους.

     Εις τις 11-04-1814 έπεσε διά πρώτην φοράν ο Napoléon και εστάλη εξόριστος εις την νήσον Elba. Με την παλινόρθωσιν της μοναρχίας ανήλθε εις τον θρόνον ο Louis 18ος de Bourbon (1814-24) και επανέφερε την ‘Pavillon Blanc’.

      Εις τις 20-03-1815 ο Βοναπάρτης ξαναμπήκε εις το Παρίσι και ύψωσε την ‘Tricolore’. Εις τις 22-06-1815 ο Αυτοκράτωρ, μετά το Waterloo, παρητήθη ξανά και εξωρίσθη διά παντός εις την νήσον της Αγίας Ελένης, οπότε οι Bourbons επανέφεραν διά μίαν ακόμη φοράν την ολόλευκην Βασιλικήν Σημαίαν. Εις την πόλη LYON οι Βοναπαρτισταί επί ένα μήνα ηρνούντο να την υψώσουν.

      Τον Ιούλιον 1830 μία νέα Επανάστασις ‘έριξε’ τον Charles 10ο (1824-30) και εγκατέστησε εις τον θρόνο τον Louis Philippe 1ο (1830-48) της Δυναστείας της Orléans. Αυτός έκανε την έκπληξιν και διά να δείξη ότι έχει δημοκρατικές ιδέες και  ότι διακόπτει με το ιστορικό παρελθόν του παλαιού Μοναρχικού Καθεστώτος, κατήργησε την λευκήν βασιλικήν σημαίαν και επανέφερε την δημοκρατικήν  Tricolore ως Εθνικήν Σημαίαν Ξηράς και Θαλάσσης. Αυτό όμως δεν ήταν αρκετόν διά να διατηρήση τον θρόνον του, μία άλλη επανάστασις τον ‘έριξε’ εις τις 25-02-1848.


      Ως γνωστόν, οι τρείς κάθετες λωρίδες της Γαλλικής σημαίας έχουν το ίδιον πλάτος. Πάλι όμως το Ναυτικόν επέτυχε να δείξη την ιδιαιτερότητα του. Επέτυχε  να θεσπισθή επισήμως ότι η κάθε μία από τις κάθετες λωρίδες εις την ναυτικήν σημαίαν (Pavillon) θα είχε διαφορετικό φάρδος. Αυτό ίσως διαλανθάνει της προσοχής του ευρυτέρου κοινού. Συγκεκριμένα το μπλέ κατέχει το 30% του ολικού μήκους της σημαίας. Το άσπρο κατέχει το 33% και το κόκκινο, σαφώς πολύ πιο μεγάλο, κατέχει το 37%. Το δε ‘Λάβαρον της Γαλλίας’, δηλαδή η μπλέ σημαία με τους χρυσούς (τέως βασιλικούς) κρίνους, επανήλθε εις την παλαιάν χρήσιν που είχε από τις αρχές της Μοναρχίας, συμβολίζει την ‘Province de France’ (Επαρχία της Γαλλίας) ή την ‘Région Île-de-France’ (Περιοχή Νήσου της Γαλλίας). Φυσικά η λέξις νήσος έχει μεταφορικήν και συμβολικήν έννοιαν, διότι η Γαλλία δεν είναι αληθινό νησί.

     Όσον αφορά την ονομασίαν ‘Επαρχία της Γαλλίας’ δημιουργεί σκέψεις πως και γιατί χαρακτηρίζεται με αυτόν τον τίτλο μία τεραστία χώρα με τέτοιαν ιστορίαν και  δη από τους ιδίους τους Γάλλους συγγραφείς.

     Η μόνη λογικοφανής εξήγησις είναι ότι κατά την αρχαιότηταν απετέλει Επαρχίαν της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αλλά και κατά τους ύστερους χρόνους ήταν πάλι Επαρχία της «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους». Αυτήν την είχε ιδρύσει ο Charlemagne (747-814 μ.Χ.). Ίσως τηρώντας την ιστορικήν παράδοσιν να την απoκαλούσαν και δι’ αρκετούς αιώνες μετά «Επαρχία». 

      Όσον αφορά την ‘Περιοχήν Νήσου της Γαλλίας’, ήταν η αρχαία ονομασία  της ευρυτέρας περιοχής μέσα εις την οποίαν ευρίσκετο το Παρίσι, και έν τινι μέτρω ομοιάζει εις τον χάρτην με νησί, ανάμεσα εις το πλήθος των άλλων περιοχών και επαρχιών. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι κάτι ανάλογον με τον παλαιότερον δικόν μας όρον ‘Τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης’.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Τα πλήρη ονόματα των ως άνω ηρώων είναι : 1) Μαρκήσιος Abraham Duquesne (1610-88). 2) Anne-Hilarion de Cotentin (1642-1701), Κόμης του Tourville. 3) Pierre André de Suffren Κόμης του Saint Tropez (1729-88). 

 

ΠΗΓΕΣ/ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Desroches, Dictionaire des Termes Propres de Marine, Paris: 1687.

Eugene Sue, Histoire de la Marine Française, F. Bonnaire, Paris: 1835.

G. Laugnel, L’ Empereur Napoléon et la Marine Française, Paris: 1842.

Jurien de la Gravière, Souvenirs d'un Amiral, Paris: 1860.

Bathild Bouniol, Les Marins Français, Bray: 1868.

Lacour Gayet, La Marine Militaire sous Louis XVI, Paris: 1905.

Claude Farrère, Histoire de la Marine Française, Flammarion, 1962.

Ernest Harold Jenkins, A history of the French Navy, Naval Institute Press, Annapolis: 1973.

René Chartrand, Napoleon’s Sea Soldiers, London: 1990.

Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2021

Η Κρίστυ και «Το παλιό υποβρύχιο» στο ιντερνετικό ραδιόφωνο

 



Μετά την επιτυχία του βιβλίου της «Η ζωή στα ελληνικά υποβρύχια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου» του εκδοτικού οίκου Historical Quest, η αγαπημένη μας συγγραφέας και ερευνήτρια ναυτικής ιστορίας Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου θα παρουσιάζει από τις 19 Οκτωβρίου 2021 μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εκπομπή στο ιντερνετικό ραδιόφωνο. Έχει τίτλο «Το παλιό υποβρύχιο»

Αφορά ένα ελληνικό υποβρύχιο του Β΄ΠΠ που ζει στις αναμνήσεις μας και μας μεταφέρει σε μουσικά και ιστορικά μονοπάτια της εποχής εκείνης. Γεγονότα από την ιστορία των υποβρυχίων αλλά και των πληρωμάτων, γνωστά και μη, ξετυλίγονται σε κάθε εκπομπή συντροφιά με τις μελωδικές φωνές της Στέλλας Γκρέκα, της Δανάης, της Νίτσας Μόλλυ, του Φώτη Πολυμέρη, του Σώτου Παναγόπουλου, του Τώνη Μαρούδα και άλλων καλλιτεχνών που άφησαν την δική τους ιστορία στη μουσική.


Την Έρευνα και την παρουσίαση έχει αναλάβει η Κρίστυ με την υποστήριξη του Ελληνικού Ινστιτούτου Ναυτικής Ιστορίας (ΕΛ.Ι.Ν.ΙΣ.) και του Ελληνικού Συνδέσμου Υποβρυχίων (ΕΛ.Σ.Υ/Β.) 

Κάθε Τρίτη στις 6 το απόγευμα, στο Syzefxi web radio, «το παλιό υποβρύχιο» καταδύεται στις πιο λαμπρές σελίδες της Ναυτικής Ιστορίας. Επιβιβαστείτε φίλες και φίλοι για ένα ιστορικό ταξίδι παρέα με τραγούδια της παλιάς Αθήνας.

 


Την εκπομπή μπορείτε να την παρακολουθήσετε από ΕΔΩ
Τις παλαιότερες καθώς και άλλες εκπομπές από την Κρίστυ στο mix-cloud ΕΔΩ



Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 2021

Ποδοσκάφη! Μια εφεύρεση του 19ου αιώνα για "περπάτημα στο νερό"!

 

Ποδοσκάφη! Μια εφεύρεση του 19ου αιώνα για .. "περπάτημα στο νερό"!


Κρίστυ Εμίλιο Ιωαννίδου
Συγγραφεύς - Ερευνήτρια Ναυτικής Ιστορίας

Περί Αλός

 

Το Το Σχέδιο 2 από
την πατέντα του
Henry Rowlands

O ναυπηγός Henry Rowlands από τη Βοστώνη εφηύρε μια συσκευή «για περπάτημα στο νερό» η οποία δεν ήταν τίποτε άλλο από το να φοράει κάποιος παπούτσια σε σχήμα σκάφους και να περπατά στο νερό με τη βοήθεια ξύλινων μπαστουνιών. Δεν υπάρχει αναφορά για το όνομα της συσκευής αυτής. Στο δίπλωμα Ευρεσιτεχνίας του Rowlands που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο το 1858, υπήρχε ο τίτλος «Life Raft». Η κατασκευή και η χρήση της συσκευής, με τη διάταξη των μεταλλικών πλωτήρων, των μεταλλικών σανίδων, και των ξύλινων βάσεων, αναφέρονται λεπτομερώς στην εν λόγω πατέντα (αριθ. 22.457).

Περιέργως, στις 27 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, αναφέρεται στην εφημερίδα Chambers's Journal ότι ο Ολλανδός Λόρδος Ochsner από το Ρότερνταμ είχε κάνει ουσιαστικά την ίδια εφεύρεση. Εντύπωση δημιουργεί ότι ο Ολλανδός έδωσε το όνομα «podoscaph» στην εφεύρεσή του χρησιμοποιώντας δύο ελληνικές λέξεις: πόδι + σκάφος (ποδοσκάφη). Η εφημερίδα αναφέρει ότι ο Heer Ochsner εξέπληξε τους συμπατριώτες του, εμφανιζόμενος στο ποταμό Μεύση φορώντας ποδοσκάφη μήκους δεκαπέντε ποδιών σε κάθε πόδι κρατώντας στο χέρι κοντάρι στου οποίου οι απολήξεις ήταν πεπλατυσμένες όπως ακριβώς στα κουπιά. Έτσι εξοπλισμένος, ανέβηκε στο Μεύση, στον Ρήνο και στη συνέχεια στην Κολωνία σε επτά ημέρες[1].

Τα σχέδια 1 και 4 από την πατέντα του Henry Rowlands.

Στο περιοδικό ΠΑΝΔΩΡΑ του 1859 διαβάζουμε ένα σχεδόν δισέλιδο αφιέρωμα περί ποδοσκαφών συνοδευόμενο με ξυλογράφημα [2] που εικονίζει άνδρα να φορά ποδόσκαφα και να πλέει στο νερό με τη βοήθεια ενός κονταριού όπως περιγράψαμε παραπάνω. Το ίδιο ξυλογράφημα δημοσίευσε και η εφημερίδα L'illustration [3] τον Σεπτέμβριο του 1858 με πληροφορίες στις οποίες βασίστηκε και το δημοσίευμα της ΠΑΝΔΩΡΑΣ. Εκτός των άλλων πληροφοριών μαθαίνουμε ότι στην Ολλανδία διαγωνίζονταν με τα ποδόσκαφα και δίδονταν βραβεία στον νικητή.

Απόσπασμα από τη σελίδα 349 της Chambers's journal. 
Ser.3:v.9-10 1858. Αρχείο: Περί Αλός

«Ο εκ Ροτερδάμης Κ.Ο τετράκις κατά συνέχεια ενίκησε [4]. Πολλάκις διέτρεξε δεκατέσσερας λεύγας επί ποταμού μεταβάς εις μίαν ή άλλην πόλιν ώστε αι εκδρομαί αυτού καταντώσιν αληθή ταξείδια. Πολλοί δεν επίστευον κατ΄αρχάς το επιχείρημα. Εις μάλιστα και επροκάλεσε δια στοιχήματος τον Κ.Ο. εδέχθη δε ούτος και ανέλαβε να αναβή ποδοσκαφικώς τον Ρήνον από Ροτεδάμης εις Κολωνίαν εντός επτά ημερών. Αλλά και πολλοί άλλοι στοιχημάτισαν συγχρόνως» [5].

Ξυλογραφία ποδοσκάφη. Lillustration,
journal universel, v 32 July Dec 1858.
Αρχείο: Περί Αλός.
 

«Πανταχού όπου έβλεπον διαβαίνοντα το ποδόσκαφος τα πλήθη συνέρρεον ενθουσιώντα εις την όχθην, και λέμβοι πλήρεις θαυμασμού συνώδευον αυτό από μιάς εις άλλην κώμην. Όπως δε προλάβη ενδεχομένους δισταγμούς, ο Κ.Ο. ελάμβανε πιστοποιήσεις παρά των εγκρίτων εκάστου μέρους εις ο προσείρχετο. Αύται δε εξετέθεσαν δημοσία προς πληροφορία των απίστων»[6].

 

Το γεγονός ότι υπάρχουν οι ίδιες εφευρέσεις με διαφορά λίγων μηνών προκαλεί πολλά ερωτήματα. Δεν υπάρχουν στοιχεία για το αν αυτοί οι δύο άνδρες, ο Henry Rowlands και ο Λόρδος Ochsner γνωρίζονταν ή συναντήθηκαν ποτέ. Ωστόσο, πολλοί ήταν εκείνοι στην ιστορία που πειραματίστηκαν με πατέντες προκειμένου να καταστήσουν εφικτό το «περπάτημα» στο νερό. Επί παραδείγματι:

Στις 19 Αυγούστου 1878 Ο Αμερικανός JA Fowler διέσχισε τη Μάγχη από τη Βουλώνη έως το Sandgate Folkstone στη νότια ακτή της Αγγλίας, σε 11 ώρες φορώντας Podoscaphe αποτελούμενη από δύο ατράκτους μήκους 6 μέτρων.

Ο Fowler διαπλέει το English Channel από τη Boulogne 
μέχρι τη Folkestone επάνω σε podoscaphe. 
" The New York Public Library Digital Collections. 
https://digitalcollections.nypl.org/


Ο Γάλλος Alain Caubet το 1914 θα περάσει με το κοστούμι και τα «υδροπατίνια» του (μια αναβαθμισμένη πρόταση της συσκευής του Henry Rowlands) τη διάβαση Κονκαρνό-Μπεγκ-Μέιλ! Η προσπάθειά του ήταν επιτυχής και ο Caubet θέλησε να εξοπλίσει τις υπηρεσίες των Μηχανικών Στρατού με τα «hydro-patin». Η Γερμανία είχε ήδη κηρύξει τον πόλεμο στη Γαλλία και ο Γαλλικός Στρατός δεν είχε στις προτεραιότητές του να αξιοποιήσει την ιδέα των υδροπατινιών. Μετά τον πόλεμο, ο Caubet θα προσπαθήσει να προωθήσει την εφεύρεσή του, αλλά δεν θα τα καταφέρει.

Ο Alain Caubet και τα υδροπατίνια του.
http://4sardines.canalblog.com/archives/2012/04/15/23955085.html


Ακόμα και σήμερα η ιδέα της ποδοσκάφης ή των υδροπατινιών δεν έχει εγκαταλειφθεί. Ο Kris Rogus από το Λονδίνο ανέπτυξε μια εμπορική συσκευή που επιτρέπει στους ανθρώπους να περπατούν πάνω στο νερό. Την συσκευή αυτή την ονόμασε FloatSki και ήταν αποτέλεσμα μελέτης ετών, από τότε που το δοκίμασε για πρώτη φορά ως έφηβος συνδέοντας δύο σκάφη καγιάκ στην πατρίδα του την Πολωνία. 

Το FloatSki του Kris Rogus.


Σε συνεργασία με την Tris Cokes, ο Rogus ανέπτυξε το σχέδιό του, χρησιμοποιώντας εποξική ρητίνη και αφρό EPS-ενώ όλα τα μηχανικά μέρη έχουν κατασκευαστεί από ίνες άνθρακα, χρησιμοποιώντας την ίδια τεχνολογία με το αεροσκάφος μεγάλου μεγέθους και μεγάλων αποστάσεων της Boeing, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του βάρος κάθε σκι σε περίπου 10 κιλά[7].


Χιουμοριστική εικονογράφηση για το λήμμα «podoscaph».
Ralph A. Hershberger Cartoon Dictionary Comics Panel
 Feature Original Art Group of 2 (Hershberger, 1930s).


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Chambers's journal. Ser.3:v.9-10 1858. Σελ. 349.

[2] Πανδώρα, τόμος Θ’, Απρ 1858-Απρ. 1859, σελ. 330-331.

[3] L'illustration : journal universel. v.32 (July-Dec 1858), σσ. 175- 176.

[3] Αναφέρεται στον Ολλανδό εφευρέτη Ochsner.

[4] Πανδώρα, τόμος Θ’, Απρ 1858-Απρ. 1859, σελ. 331.

[5] όπ.παρ.

[6] https://www.ybw.com/videos/londoner-invents-floatski-the-first-device-for-walking-on-water-47040


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...